مقايسه تاثير حرکت درمانی در آب و مصرف مکمل های گلوکزامين و کوندراتين در زنان 40 تا 60 سال مبتلا به بيماری استئوآرتريت زانو (آرتروز ز

ضرورت تحقيق
استئوآرتريت، شايع ترين بيماری مفصلی انسان می باشد. بر اساس يافته های راديولوژيکی، در کشورهای غربی شيوع استئوآرتريت زانو در افراد زير 45 سال 2% ، در افراد بين 45-64 سال 35% و در افراد مسن تر از 65 سال 68% ذکر شده است(کريستی7، 2008).
استئوآرتريت بر همه گروه های سنی اثر دارد ولی شيوع آن در ميان افراد مسن و در زنان بيشتر گزارش شده است، به گونه ای که حدود 30-40% افراد 65 ساله را درگير می کند و شيوع آن در زنان 74/6% می باشد(سانگ، 2003).
در مقايسه با بيماری های جدی تری مانند سرطان يا سکته مغزی، استئوآرتريت را می توان مسؤول موارد بيشتری از ناتوانی کامل در افراد مسن در نظر گرفت(کريستی، 2008).
در کشورهای صنعتی و در حال توسعه، ميزان توجه به استئوآرتريت به عنوان يک علت مهم برای درد و ناتوانی رو به افزايش می باشد(دالن8، 1996).
در برخی جوامع از جمله ايران نيز به علت عادات خاص که سبب فشار بيشتر به مغصل زانو می شود، استئوآرتريت زانو شايع تر است و در سنين پايين تر تظاهر می کند(بيات، 2006).
ضرورت اين تحقيق به دليل افزايش روز افزون بيمارانی که از بيماری آرتروز رنج ميبرند و گسترده بودن روش های درمانی ميباشد و اميدواريم نتايج حاصل از اين تحقيق کمک کوچکی برای بهبود و درمان بيماران باشد .

اهداف تحقيق
هدف کلی
مقايسه تاثير حرکت درمانی در آب و مصرف مکمل های گلوکزامين و کوندراتين در زنان 40 تا 60 سال مبتلا به بيماری استئوآرتريت زانو (آرتروز زانو) هدف کلی اين تحقيق مي باشد .
هدف های جزيی
1. تعيين و مقايسه ميزان درد9 آزمودنی های گروه حرکت درمانی در آب قبل و بعد از اجرای برنامه تمرينی.
2. تعيين و مقايسه ميزان درد آزمودنی های گروه مصرف کننده مکمل های گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از مصرف مکمل ها .
3. تعيين و مقايسه ميزان عملکرد10 آزمودنی های گروه حرکت درمانی در آب قبل و بعد از اجرای برنامه تمرينی.
4. تعيين و مقايسه ميزان عملکرد آزمودنی های گروه مصرف کننده مکمل های گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از مصرف مکمل ها.
5. تعيين و مقايسه ميزان درد گروه حرکت درمانی در آب و مصرف مکمل های گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از دوره درمان.
6. تعيين و مقايسه ميزان عملکرد گروه حرکت درمانی در آب و مصرف مکمل های گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از دوره درمان.

فرضيه ها
1. ميزان درد آزمودنی های گروه حرکت درمانی در آب قبل و بعد از اجرای برنامه تمرينی تفاوت معنی داری دارد .
2. ميزان درد آزمودنی های گروه مصرف کننده مکمل گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از مصرف مکمل تفاوت معنی داری دارد .
3. ميزان عملکرد آزمودنی های گروه حرکت درمانی در آب قبل و بعد از اجرای برنامه تمرينی تفاوت معنی داری دارد .
4. ميزان عملکرد آزمودنی های گروه مصرف کننده مکمل گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از مصرف مکمل تفاوت معنی داری دارد.
5. بين ميزان درد گروه حرکت درمانی در آب وگروه مصرف مکمل گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از دوره درمان تفاوت معنی داری وجود دارد .
6. بين ميزان عملکرد گروه حرکت درمانی در آب وگروه مصرف مکمل گلوکزامين و کندراتين قبل و بعد از دوره درمان تفاوت معنی داری وجود دارد .
تعريف واژه ها و اصطلاحات
تعاريف نظری
استئوآرتريت11
استئوآرتريت يک اختلال بافت نرم است که تمام ساختمانهای داخل و اطراف مفصل زانو را درگير می کند. اين اختلال يا به صورت اوليه و يا ثانويه به آسيب قبلی و يا عوارض بيومکانيکی پديدار می شود. استحاله غضروف و آسيب آن، قسمت اصلی اين بيماری است. البته شدت آسيب غضروفی به طور مستقيم با شدت علائم بيمار مرتبط نيست. پارگی ليگامان متقاطع قدامی که از قبل رخ داده باشد و يا آسيب مينيسک، استعداد ابتلا به اين بيماری را افزايش می دهد(پهلوان حسينی،1381).
حرکت درمانی در آب12
آب درمانی اغلب به شيوه ای از معالجه گفته می شود که در آن اجرای حرکات و نرمش های خاص در آب مورد نظر باشد. اساس اين نوع معالجه سبک شدن بدن هنگام غوطه وری در آب است و به همين دليل است که بيمار قادر است با صرف نيروی کمتر عضلات و اندام های خود را به حرکت در آورد. همچنين چون فشار بدن روی مفاصل کاهش می يابد در اجرای حرکات نيز درد کمتری احساس می شود. علاوه بر اينکه آب با خاصيت نشاط انگيزی و فرح بخشی که دارد، شوق لازم برای تمرين تکرار و اجرای حرکات را ايجاد می کند(مهرابيان،1391).
مکمل های گلوکزامين و کندراتين13
در حال حاضر گلوکزامين‌های موجود به دو دسته کلی تقسيم می شوند. بر اساس ملح پايه، گلوکزامين‌ها به گلوکزامين سولفات و گلوکزامين هيدروکلرايد دسته بندی می شوند که در مطالعات قبلی صورت گرفته تنها گلوکزامين سولفات تاثيرات مثبتی در توقف روند تخريب غضروف و بازسازی مجدد آن نشان داده است. گلوکزامين‌ها از يک نظر ديگر هم به دو دسته مختلف تقسيم می شوند و آن عنصری است که برای بلوری کردن (کريستاليزاسيون) گلوکزامين به کار رفته است. برای بلوری کردن گلوکزامين از عناصر سديم و پتاسيم استفاده می‌شود که گلوکزامينی که با عنصر پتاسيم بلوری شود می تواند برای بيماران دارای فشار خون هم به کار رود. زيرا پتاسيم برخلاف سديم باعث افزايش فشار خون نمی شود(حشمتی،1387). گلوکزامين و کندراتين سولفات اجزای تشکيل دهنده غضروف مفصلی می باشند که در خصوصيات فيزيولوژيک و مکانيکی اين بافت نقش دارند( ناظم ، 1383).
درد
درد14 حسی ناخوشايند و تجربه‌ای احساسی همراه با آسيب بافتی واقعی يا آسيبی به نوعی ديگر از بافت می‌باشد(بونيکا ، 1979).
تعاريف عملياتی
درد
در اين تحقيق از مقياس اندازه گيری خطی ديداری VAS برای اندازه گيری درد آزمودنی ها استفاده شد.
عملکرد
برای اندازه گيری ميزان عملکرد آزمودنی ها از پرسشنامه WOMAC استفاده شد.
آزمودنی
آزمودنی15 در اين تحقيق عبارت است از زنان 40 تا 60 سال که توسط پزشک متخصص معاينه شده و مبتلا به بيماری استئوآرتريت ضعيف يا متوسط هستند.
مکمل های گلوکزامين و کندراتين:
در اين تحقيق گروه مکمل های خوراکی گلوکزامين و کندراتين روزانه با مصرف 750 ميلی گرم ازاين داروها، تحت درمان قرار گرفتند.

فصل دوم
ادبيات و پيشينه تحقيق

مباحث اين فصل در دو بخش 2 – 1 مبانی نظری در خصوص حرکت درمانی در آب و مکمل های گلوکزامين و کندراتين، سابقه و مسائل مرتبط با استئوآرتريت پرداخته شده و سپس در بخش 2 – 2 به تحقيقات انجام شده در خصوص موضوع پرداخته خواهد شد. به طور کلی در اين فصل به بررسی حرکت درمانی در آب و تاريخچه آن، مکمل های کندراتين همچنين سابقه تحقيقات، پژوهش ها و تلاشهايی ميپردازيم که بر اهميت اين دو روش درمانی بر روی بيماری استئوآرتريت پرداخته اند
مبانی نظری تحقيق
آناتومی زانو
زانو يک مفصل لولائی نامنظم با دو سطح مفصلی استخوانی است. مفصل رانی – درشت نی، جاييکه کنديل های رانی به کنديل های درشت نی متصل می شوند، شکل می گيرد. به علت اينکه کنديل های گرد ران به خوبی روی کنديل های درشت نی قرار نمی گيرند دو غضروف نيمه هلالی يا مينيسک برای انطباق بهتر اين قسمت از طرف داخل و خارج وجود دارد( عکس2-1). مينيسک داخلی ثابت است اما مينيسک خارجی توانايی لغزيدن دارد. اين آزادی، چرخش خارجی درشت نی را هنگام درجات پايانی باز شدن زانو مقدور می سازد(مهدوی نژاد،1389).

عکس 1-2- مفصل زانو
مفصل زانو برای قدرت و ثبات خود به ليگامنت ها و عضلات اطراف متکی است. ثبات قدامی و خلفی آن به وسيله دو ليگامنت داخل زانو، ليگامنت های متقاطع قدامی و خلفی فراهم می شود. ثبات داخلی و خارجی بوسيله ليگامنت های جانبی فراهم می شود(عکس2-2).

عکس 2-2- ليگامنت های زانو
مفصل کشککی – رانی سطح مفصلی بين کشکک و ناودان اينترکنديلار(قرقره ای) روی سطح قدامی بخش انتهايی استخوان ران است. کشکک درون تاندون چهار سر قرار دارد که کپسول مفصل را از جلو حمايت می کند و به افزايش عملکرد زانو کمک می کند(مهدوی نژاد،1389).
استئوآرتريت
استئوآرتريت يک اختلال بافت نرم است که تمام ساختمانهای داخل و اطراف مفصل زانو را درگير می کند. اين اختلال يا به صورت اوليه و يا ثانويه به آسيب قبلی و يا عوارض بيومکانيکی پديدار می شود. استحاله غضروف و آسيب آن، قسمت اصلی اين بيماری است. البته شدت آسيب غضروفی به طور مستقيم با شدت علائم بيمار مرتبط نيست. پارگی ليگامان متقاطع قدامی که از قبل رخ داده باشد و يا آسيب مينيسک، استعداد ابتلا به اين بيماری را افزايش می دهد. بيماران مبتلا به استئوآرتريت زانو در دو گروه قرار ميگيرند :
1. جوان ها، اغلب مرد و درگيری يک زانو که به دليل صدمات قبلی يا اعمال جراحی مثل برداشتن مينيسک است.
2. افراد ميانسال و مسن، اغلب چاق و اکثرا زنها که درگيری قرينه مفاصل ديگر مثل دست دارند.
انواع استئوآرتريت
اکثر بيماران، سن بالای 65 سال دارند و در زنها شايعتر است. برحسب فقدان يا وجود عوامل مستعد کننده به انواع اوليه و ثانويه تقسيم می شود. نوع اوليه (ايديوپاتيک) درگيری مفاصل متعدد داشته و معمولا سير آهسته تری دارد و پيش آگهی آن بهتر است. نوع ثانويه درگيری تک مفصلی دارد و علل مستعد کننده ای نظير : متابوليک (آکرومگالی ، ديابت ، هيپرکلسترولمی)، آناتوميک (تغيير شکل مفاصل) ، تروماتيک (شکستگی ، دررفتگی ، ضايعه رباط و مينيسک) و التهابی (آرتريت روماتوئيد ، آرتريت چرکی) دارد (ترکان ، 1383).
علل ايجاد استئوآرتريت
عواملی نظير سن و جنس، سابقه فاميلی، چاقی، استئوپروز، ضربه، فعاليت ها و مشاغل مختلف شانس ابتلا به استئوآرتريت را زياد می کند. علاوه بر چاقی که عامل مستعد کننده در هر سه قسمت زانو است )کوپر16 ، 1994) ،عوامل خطر آفرين ديگری هم وجود دارند.تغييرات جزيی در شکل مفصل مثل برداشتن مينيسک، ضايعه رباطها، تغيير شکل زاويه ای ( واروس يا والگوس ) با تغيير مسير انتقال وزن يا سطح تماس سبب بروز استئوآرتريت زانو می شود. در مطالعات اخير اهميت عامل هايي مثل ژنتيک و شغل بررسی شده است. همچنين دو زانو نشستن به صورتی که وزن بدن روی زانوها باشد از عوامل ايجاد درگيری مفصل تيبيوفمورال است در صورتی که درگيری مفصل پاتلوفمورال را بيشتر به ژنتيک ربط می دهند (دايپ17 ، 1998). راه رفتن با کفش پاشنه بلند برای خانمها باعث افزايش فشار مفصل پاتلوفمورال و قسمت داخلی زانو می شود( تاد18 ، 1998).
عضلات درگير
يک عضله برای اينکه مستقيما روی يک مفصل عمل کند بايد از روی آن عبور کند. مسير عبور عضله از روی مفصل بر عمل آن اثر می گذارد. عضلات بحث شده در اين بخش عهده دار حرکت زانو هستند. مفصل زانو حرکات زير را مقدور می سازد.
1. تا شدن و باز شدن
2. چرخش داخلی(ميانی) درشت نی روی ران.
جدول 2-1 عضلات درگير در حرکات زانو
حرکت آناتوميکی
حرکت دهنده اصلی
حرکت دهنده کمکی
دامنه حرکتی طبيعی
تا شدن
نيم وتری
خياطه
º0 تا º140

نيم غشايی
راست داخلی

دو سر رانی
دوقلو

کف پايی

باز شدن
راست رانی

º0 تا º10

پهن خارجی

پهن ميانی

پهن داخلی

چرخش داخلی
نيم وتری
خياطه
º20 تا º30

نيم غشايی
راست داخلی

رکبی

چرخش خارجی
دو سر رانی

º30 تا º40
علائم بالينی
شروع علائم بالينی معمولا به آرامی و بی سر وصداست. تا مدت ها با وجود علائم راديوگرافی، بيمار بدون علائم بالينی است.تعداد کمی از بيماران شروع ناگهانی علائم را دارند.
1. درد : اولين و

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید