تاثیر درماندگی مالی بر تامین مالی از طریق حساب های پرداختنی و اثر این نوع از تامین مالی بر عملکرد شرکت در شرایط درماندگی مالی

قسمتی از متن پایان نامه :

1-6 چارچوب نظری پژوهش

هنگامی که شرکت ها به درماندگی مالی دچار می شوند، توان آنها در تامین مالی شدیداً کاهش خواهد پیدا نمود، زیرا ترس از ورشکستگی شرکت مانع از این می گردد که سرمایه گذاران منابع مالی دیگری برای شرکت فراهم آورند (مولینا و پریو، 2012، 187). آن چیز که برای اعتبار دهندگان در خصوص اعطای وام و اعتبار اهمیت دارد، توان پرداخت اصل و بهره وام و اعتبارات پرداختی توسط وام­گیرنده می­باشد (امیری و محمدی خورزوقی، 1391، 61). با در نظر داشتن اینکه درماندگی مالی با مشخصه­هایی همچون نسبت پوشش بهره کمتر از یک و یا وقوع زیان­های عملیاتی متوالی و کاهش توانایی شرکت در ایجاد جریان نقد خروجی همراه می باشد، اعتبار دهندگان و بانک­ها در اعطای وام و اعتبارات به شرکت­های مبتلا به درماندگی مالی محتاطانه اقدام کرده و طبیعی می باشد که منابع خود را در سایر فرصت­های سرمایه­گذاری در سایر شرکت­ها اختصاص دهند. به بیانی دیگر، سرمایه­گذاران و اعتباردهندگان فرصت­های مطلوب سرمایه­گذاری را از فرصت­های نامطلوب تشخیص می­دهند و منابع خود را در فرصت­های مطلوب و مناسب سرمایه­گذاری خواهند نمود (محسنی، آقابابایی و محمدقربانی، 1392، 124).

پس یکی از راه­های باقیمانده برای تامین مالی، تامین مالی از طریق حساب­های پرداختنی تجاری می­باشد. بستانکاران تجاری یا همان حسابهای پرداختنی تجاری، نوعی از تامین مالی می باشد که در مبادلات تجاری، بوسیله عرضه کنندگان (تامین کنندگان مواد اولیه و سایر عوامل تولید) فراهم شده و منبعی معمولی از تامین مالی کوتاه مدت بوده که بوسیله شرکتها مورد بهره گیری گسترده قرار می گیرد (مولینا و پریو، 2012، 187).

امکان­پذیر بودن تامین مالی از این طریق حتی در شرایط درماندگی مالی به این دلیل می باشد که تامین­کنندگان مواد اولیه دارای روابط چندین ساله با مشتریان خود بوده و به راحتی حاضر به از دست دادن مشتریان خود نخواهند بود و از سویی دیگر به دلیل محدود بودن فعالیت آنها در حیطه­ای خاص و شرایط رقابتی با سایر تامین کنندگان، به اندازه سرمایه­گذاران و اعتباردهندگان فرصت متنوع سرمایه­گذاری ندارند. پس ممکن می باشد که با مشتریان خود کنار آمده و تحت شرایط خاص مانند قیمت بیشتر، حاضر به فروش نسیه با دوره پرداخت غیرمعمول باشند. لذا انتظار می­رود که در شرکت­هایی که به درماندگی مالی مبتلا هستند، اندازه حساب­های پرداختنی تجاری افزایش یابد. بنابر این اولین مساله ممکن به تبیین مذکور خواهد بود.

مطالعات قبلی نشان داده اند هنگامی که اعتبارات مالی در دسترس نباشد، حسابهای پرداختنی افزایش می یابد. ملتزر[1] (1960) گزارش کرده که در تنگناهای مالی و پولی، حسابهای پرداختنی افزایش می یابد. پترسن و راجان[2] (1997) دریافتند شرکتهای کوچکی که روابط آنها با بانکها ضعیف می باشد، با افزایش در حسابهای پرداختنی تجاری همراه هستند. لاو، پریو و ساریا-آلندی[3] (2007) دریافتند که در هنگام بحرانهای مالی اقتصادی گسترده، حسابهای پرداختنی تجاری افزایش می یابد. آتاناسوا[4] (2007) دریافت که شرکتهایی که با محدودیت های مالی مواجه هستند، به بهره گیری از حسابهای پرداختنی تجاری به عنوان جایگزینی برای اعتبارات بانکی، تمایل بیشتری دارند. همچنین مولینا و پریو (2012) دریافتند که شرکتهای کوچکتر که قدرت بازار کمتر دارند و محصولات منحصر بفردتری را عرضه می کنند، در هنگام دچار شدن به بحران و درماندگی مالی، بیشتر از حسابهای پرداختنی تجاری بهره گیری می کنند.

در ایران نیز در این باره تحقیقی صورت نگرفته می باشد و بیشتر تحقیقات حول پیش­بینی درماندگی مالی و ورشکستگی مالی بوده­اند و تحقیقات اندکی رفتار شرکت­های مبتلا به درماندگی مالی را مورد مطالعه قرار داده­اند، به عنوان مثال دستگیر و همکاران (1390) با مطالعه کیفیت سود در شرکت­های درمانده مالی دریافتند که شرکت­های مبتلا به درماندگی مالی بیشتر سود خود را به صورت افزایشی مدیریت می­کنند.

به هر حال، ادبیات موجود نشان می دهد که شرکتهایی که دچار بحران و درماندگی مالی هستند، با احتمال بیشتری به مشکلاتی با عرضه کنندگان و تامین کنندگان خود مواجه خواهند گردید. باکستر[5] (1967) نشان می دهد که شرکتهای دچار به درماندگی مالی به سختی می توانند از عرضه کنندگان به صورت نسیه خرید کنند. آلتمن[6] (1984) دریافت که ممکن می باشد عرضه کنندگان نسبت به فروش نسیه محصولات خود به شرکتهای دارای مشکل مالی میل و رغبتی نداشته باشند، مگر تحت شرایط خاصی که در آن محدودیت هایی اعمال شده باشد و بهای فروش بیشتر باشد. آندراده و کاپلان[7] (1998) گزارش کردند که یک سوم از شرکتهای مبتلا به درماندگی و بحران مالی نمونه آنها با تامین کنندگان عوامل تولید مورد نیاز خود مشکلاتی را تجربه کرده اند.

پس استدلال می گردد که بهره گیری از حسابهای پرداختنی تجاری یک روش تامین مالی پر هزینه می باشد. به عنوان مثال هزینه سالانه در یک خرید نسیه 30 روزه،2%-10روزه چیزی در حدود 40% می باشد؛ اگر شرکتهای مبتلا به درماندگی مالی از این روش پرهزینه برای تامین مالی بهره گیری کنند، به احتمال زیاد، عملکرد آنها تنزل خواهد داشت (مولینا و پریو، 2012، 188).

از میان تحقیقاتی که به مطالعه این امر پرداختند، مولینا و پریو (2012) دریافتند شرکتهایی که حسابهای پرداختنی خود را در زمان ابتلا به درماندگی مالی افزایش داده اند، 11% کاهش در فروش و رشد سود آوری، مازاد بر میانگین 21% کاهش مستند شده برای شرکتهای مبتلا به معضلات مالی، را تجربه کرده اند. پس می­توان استدلال نمود که تامین مالی از طریق حساب­های پداختنی تجاری باعث تنزل عملکرد شرکت مبتلا به درماندگی مالی خواهد گردید.

[1]Meltzer

[2]Petersen and Rajan

[3]Love, Preve and Sarria-Alende

[4]Atanasova

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

[5]Baxtter

[6]Altman

[7]Andrade and Kaplan

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 سوالات پژوهش:

سوالات پژوهش به تبیین زیر می باشد:

  • آیا درماندگی مالی باعث افزایش بهره گیری از حساب­های پرداختنی تجاری به عنوان یکی از راه­های تامین مالی خواهد گردید؟
  • آیا تامین مالی با بهره گیری از حساب­های پرداختنی تجاری باعث بدتر شدن عملکرد شرکت­های مبتلا به درماندگی مالی خواهد گردید؟

پایان نامه - تز - رشته حسابداری